ဟယ္ရီေပၚတာႏွင့္ ျပဒါးရွင္လံုး ပိုင္း(၁)

ဟယ္ရီေပၚတာႏွင့္ ျပဒါးရွင္လံုး ပိုင္း(၁) အသက္ရွင္က်န္ရစ္ေသာေကာင္ကေလး ပရို္က္ဗိတ္ဒရိုက္လမ္း အိမ္နံပါတ္ ၄ မွာ ဒါစေလမိသားစုတို႔ေနထိုင္ၾကပါသည္။ သူတို႔ဟာ ေန႔စဥ္ဘဝကို ပံုမွန္အတိုင္းသာျဖတ္သန္းေနပီး ထူးျခားဆန္းၾကယ္တဲ့ ဘယ္ကိစၥၽမွ သူတို႔နဲ႔ မပတ္သတ္ဘူးလို႔ ယူဆထားသူေတြျဖစ္ပါသည္။ မစၥတာ ဒါစေလသည္ ဂရင္းနစ္လုပ္စီးပြားေရးလုပ္ငန္း၏ ဒါရိုက္တာလူၾကီးျဖစ္သည္။ ထိုလုပ္ငန္းက လြန္ပူေတြကိုထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်သည္။ သူဟာ ထြားက်ိဳင္းဝျဖိဳးတဲ့ လူတေယာက္ျဖစ္၏။လည္ဂုတ္ေတြဟာလည္းမရွိသေလာက္ေပ်ာက္ဆံုးေနပီးေတာ့ ၾကီးမားတဲ့ႏွူတ္ခမ္းေမႊးၾကီးလဲရွိပါသည္။ သူ႕ရဲ့ဇနီး ပတ္က်ဴးနီးယားဒါစေလကေတာ့ ပိန္ပိန္ပါးပါး ဆံပင္က ေရႊေရာင္နဲ႔ျဖစ္ပါသည္။ လည္ပင္းေတြက သာမန္ထက္ရွည္တဲ့အတြက္ ျခံစည္းရိုးကိုေက်ာ္ၿ့ပီး အိမ္နီးခ်င္းေတြကိုေခ်ာင္းေျမာင္းတဲ့ေနရာမွာ အေထာက္အကူေပးပါသည္။ ဒါစေလဇနီးေမာင္နွံမွာေတာ့ ရႈမညီးတဲ့သားေလတေေယာက္ရွိၿပီးေတာ့ ဒက္ဒလီလို႔ေခၚပါသည္။ ဒါစေလေမာင္နွံကေတာ့ ဒီကေလားေလာက္ေကာင္းတဲ့ကေလးမရွိဘူးလို႔ယူဆထားၾကပါသည္။ ဒါစေေလမိသားစုဟာ အိမ္နီးခ်င္းေတြအတြက္ေတာ့ ပံုမွန္မိသားစုအျဖစ္သတ္မွတ္ထားေပမဲ့ သူတို႔မွာ ၾကီးမားတဲ့လွ်ိဴ႕ဝွက္ခ်က္တခုရွိေနပါေသးသည္။သူတို႔အတြက္ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုးကိစၥက ဒီလွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ကို တျခားလူေတြသိသြားမွာပဲျဖစ္ပါသည္။ ေပၚတာမိသားစုနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ပတ္ဝန္းက်င္မသိေအာင္လွ်ိဳ႕ဝွက္ထားၾကသည္။ မစၥတာေပၚတာရဲ့ ဇနီးျဖစ္သူ လီလီေပၚတာဟာ ပတ္က်ဴးနီးယားဒါစေလရဲ့ ညီမအရင္းျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္သူတို႔မေတြ႔ဆံုသည္မွာ ကာလေတာ္ေတာ္ၾကာပီးျဖစ္သည္။ တကယ္တန္းမွာ ပတ္က်ဴးနီးယားသည္လည္း သူ႔တြင္ ညီမ မရွိသလိုသာေနသူျဖစ္၏။ ေပၚတာမိသားစုသည္ သူတို႔နွင့္မတူေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ အကယ္ ေပၚတာမိသားစု သည္လမ္းထဲေရာက္လာလ်ွင္ အိမ္နီးခ်င္းေတြေျပာမည့္စကားကိုေတြးမိတိုင္း ဒါစေလတို႔ တုန္လႈပ္သြားရသည္။ ေပၚတာတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံမွာ သားကေလားတစ္ေယာက္ရွိသည္ကို သိ၏။ သို႔ေသာ္ထိုကေလးကိုသူတို႔မျမင္ဖူးေပ။ ေပၚတာတို႔နဲ႔ကင္းကင္းေနျခင္းေၾကာင့္ ထိုကေလးနဲ႔ ဒက္ဒလီ မေရာမိျခင္းကပင္ သူတို႔အတြက္ေက်နပ္စရာျဖစ္သည္။ တေန႔ေသာ အဂၤါေန႔နံနက္ခင္းတခုမွာ ဒါစေလတို႔ႏိုးထလာခဲ့ၾကပါသည္။ ဒီေန႔ဟာလည္းတျခားေန႔ေတြလိုပဲ ဘာမွထူးျခားမႈမရွိိတဲ့ သာမန္ေန႔တေန႔အျဖစ္သာ သူတို႔ထင္မွတ္ထားၾကသည္။ မစၥတာဒါစေလသည္ အလုပ္သြားရန္အတြက္ လည္စညိးကိုေရႊးရင္း သီခ်င္းသည္ေန၏။ ပတ္က်ဴးနီးယားသည္လည္း ေအာ္ဟစ္ေနေသာ ဒတ္ဒေလကိုလိုက္ဖမ္းၿပီးကုလားထိုင္အျမင့္ေပၚကို မတင္လိုက္၏။ ထိုအခ်ိန္မွာပဲၾကီးမားတဲ့အဝါေရာင္ဇီးကြက္တစ္ေကာင္တသည္ ျပဴတင္းေပါက္ကို ျဖတ္ပ်ံသြားသည္ကို ဒါစေလတို႔ သတိမမူမိခဲ့ေခ်။ ရွစ္နာရီခြဲေတာ့ မစၥတာဒါစေလ လက္ဆြဲအိတ္ကိုေကာက္ယူၿပီး အလုပ္သြားရန္ထြက္ခဲ့၏။ ကားေပၚတက္ၿပီး နံပါတ္ ၄ အိမ္မွ ေမာင္းထြက္လာခဲ့သည္။ လမ္းထိိပ္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ သူ တစ္စံုတစ္ခုကို သတိျပဴမိလုိက္သည္။ ေၾကာင္တစ္ေကာက္ေျမပံုၾကည့္ေနသည္။ တစကၠန္႔ေလာက္ေတြေဝသြားၿပီး သူေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ေၾကာင္ညိုၾကားမ တစ္ေကာင္ ပရိုက္ဗိတ္ဒရို္လမ္းေဒါင့္မွာ ရပ္ေန၏။ ေျမပံုကိုေတာ့မေတြ႔မိေခ်။ ဒါဟာမ်က္ေစ့ေမွာက္မွားျခင္းသာျဖစ္ရမည္။ သူသည္ေၾကာင္မကိုိစိုက္ၾကည့္လိုက္သည္။ ေၾကာင္မသည္သူ႔ကိုျပန္စိုက္ၾကည္၏။ သူလမ္းမၾကီးေပၚသို႔ကားကိုခ်ိဳးေကြ႔လိုက္သည္။ ကားေနာက္ၾကည့္မွန္မွတဆင့္ ေၾကာင္ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ဒီတစ္ၾကိမ္မွာေတာ့ေၾကာင္မသည္ လမ္းဆိုင္းဘုတ္ကိုဖတ္ေန၏။ ေၾကာင္ေတြ စာဖတ္တတ္မည္လို႔ေတာ့သူမထင္ပါ။ မစၥတာဒါစေလ ေခါင္းကိုခါၿပီး ေၾကာင္ကို စိတ္ထဲမွထုတ္လိုက္သည္။ ဒါဟာထင္ေယာင္ထင္မွားျဖစ္ျခင္းသာျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ကားကိုဦးတည္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ သူဟာ တျခားဘာကိုမွမေတြးေတာ့ပဲ ၾကီးမားတဲ့ပမာဏနဲ႔ မွာယူမဲ့ လြန္ပူေတြအေၾကာင္းကိုသာ ေတြးေတာေနေတာ၏။